Zeggen tegen meisjes dat ze voorzichtig moeten zijn, kunnen we daarmee ophouden?

Beeld: Almos Bechtold voor Unsplash.com

Twaalf- en dertienjarigen die worden naroepen of op hun kont geslagen; ook jonge meisjes worden geconfronteerd met seksuele intimidatie. En wat doen wij? We leren onze dochters niet van zich afbijten, maar dat ze vooral voorzichtig moeten zijn.

Als mijn zoon uitgaat, is er eigenlijk niet zo veel dat ik met hem daarover bespreek. Ja, een richtlijn wat betreft zijn tijdstip van thuiskomst, maar verder stuur ik mijn dorpskind zonder al te veel mitsen en maren het stadse nachtleven in.

Hoe anders zou ik dit met mijn dochter aanpakken, realiseerde ik me ineens. Een feestje, leuk voor haar. Maar met een nachtbus terug naar huis? Geen denken aan. Alleen over straat ’s nachts? Ik haal haar wel op. In het donker ergens heen? Ik breng haar wel weg. Ik vond het ook vanzelfsprekend, dat prachtige jonge hert met die wapperende blonde haren zou ik niet zomaar loslaten in die grote boze wereld. Terwijl ik mijn zoon, eveneens een prachtig jong hert, zomaar laat gaan. Ik voed ze gelijk op, maak geen onderscheid, en wat voor de een geldt, geldt ook voor de ander. Maar blijkbaar pas ik, onbewust, andere regels toe als het gaat over uitgaan en alleen over straat gaan. Hij mag wel, zij niet. En daarmee geef ik mijn zoon de onuitgesproken boodschap ‘de wereld is een fantastische speeltuin, have fun’ mee. De boodschap die mijn dochter meekrijgt is echter heel anders: ‘leuk hoor die wereld, maar je moet vooral heel erg voorzichtig zijn’.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Sinds #metoo zijn we ons ineens heel erg bewust van seksuele intimidatie. Misschien dat ik me daarom ook bewust ben van het verschil dat ik maak tussen mijn zoon en mijn dochter. Er zijn nu eenmaal viezeriken die je als meisje tegen kunt komen en die ongevraagd aan je zitten. Het is mij als puber ook overkomen. Iemand die ongewenst een tong naar binnen stak bij een concert. Jongens die na een gewonnen Europese voetbalwedstrijd springend een kring om me heen vormden en graaiden waar ze wilden. Een jongen op een brommer die naast me kwam rijden en geile praatjes lispelde. Mannen die me nafloten, nariepen, en als klap op de vuurpijl een man die in een drukke tram zo dicht tegen me aan kwam staan dat ik zijn stijve piemel voelde kloppen in mijn rug. Was ik geschrokken? Ontzettend! Het was behoorlijk intimiderend. Ik heb staan bibberen, trillen, huilen, voelde me vies, aangerand. Maar eenmaal thuis deden mijn ouders wat zoveel ouders doen: ze zeiden dat ik voorzichtig moest zijn.

Seksuele intimidatie is van alle tijden en ook nu hebben helaas veel jonge pubermeisjes ermee te maken; het naroepen, fluiten, sissen, betasten. En wat doen wij als ouders? We zeggen dat ze vooral voorzichtig moeten zijn. Hoe goed bedoeld ook, daarmee zeggen we eigenlijk: jij bent kwetsbaar. Hij is sterker dan jij, dus wees jij dan maar voorzichtig. Terwijl we eigenlijk op de barricaden zouden moeten staan: hoezo kom je aan mij? Wat leren we onze dochters als we onze schouders ophalen als gevaarlijke gekken ongevraagd aan je komen? Wat leren we ze als we zeggen: wees voorzichtig. Voor wat? Maar vooral: voor wie? Kunnen we daar vanaf vandaag gewoon mee ophouden?

Al die mannen die hun tong, piemel, handen en vunzige opmerkingen niet bij zich kunnen houden; vanaf vandaag vertel ik mijn dochter dat zij sterker is dan jullie allemaal. Dat ze niks van jullie hoeft te pikken, en dat zij altijd haar mond mag opentrekken en jullie publiekelijk te schande mag zetten en openbaar mag beschuldigen. En ik zal vanaf vandaag naast mijn dochter op die barricaden staan. En tegen mijn zoon zeggen dat hij altijd voorzichtig moet zijn met meisjes.

Tags from the story
, , ,
Geschreven door
More from Saskia Smith

8 manieren waarop pubers communiceren en die wij niet altijd begrijpen

Pubers zijn meester in het op hun geheel eigenwijze een gesprek voeren....
Lees verder