Natuurlijk weet Jeanette dat haar puber van haar houdt en dat ze een goede moeder is, maar door het gesnauw en gekat heen is die liefde soms moeilijk te ontwaren. En dan trekt ze het gewoon even niet meer. ‘Ik weet dat je je los moet maken, maar ik word er soms zo verdrietig van.’
Ineens schiet ik vol en kan ik niet meer ophouden. We zitten in de auto terug naar huis nadat we in de hitte een bezoek aan die blauw gele woonwinkel hebben doorstaan om een nieuw bed voor je te kopen. Als ik iets aan je vraag uit interesse, en jij met je ogen strak op je telefoon een kattig antwoord geeft, knapt er iets. Ik roep ‘Ik ben er zo klaar mee, als ik iets voor je moet doen, ben je poeslief en verder krijg ik dit!’
Geschrokken
Ik wil het niet maar ik kan het niet helpen, de tranen blijven maar komen. Jij stamelt geschrokken, ‘zo bedoel ik het helemaal niet.’ Ja dat zal allemaal best, maar zo gaat het wel. Ik ben er klaar mee! Ik ben ook maar gewoon een mens met gevoel dat probeert een goede moeder te zijn. Ik vind dat ik wel een beetje meer respect verdien. Dan is het stil. Mijn handen knijpen in het stuur, mijn ogen strak op de weg. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik baal ontzettend van mijn tranen. Meestal hou ik me groot, maar vandaag lukt dat niet. Het is namelijk niet alleen vandaag.
Afgewezen
Het maakt me verdrietig dat je de laatste tijd zo vaak overduidelijk geen zin hebt om met me te praten. Dat ‘ge-jahaaaa!’ als ik gewoon iets vraag. Dat je je eigen gang gaat en ik me daar vooral niet mee moet bemoeien. Dat wat ik doe vaak zo schaamtevol voor je is. Ik voel me machteloos en afgewezen. Alsof ik een huishoudelijke hulp ben die vooral haar mond moet houden en er alleen is om ervoor te zorgen dat de koelkast vol is en de spullen op tijd schoon in de kast liggen.
Het is niet persoonlijk
Rationeel weet ik heel goed dat ik het niet persoonlijk moet nemen, dat het erbij hoort. Ik hoor en lees zoveel dezelfde verhalen van andere ouders. Het komt ook vast wel goed, maar ik vind het soms zo lastig om daar op te durven vertrouwen. Ik weet dat ik niet te hard aan je moet trekken, maar dat is verdomde lastig. Omdat jij je terugtrekt, wil ik dichterbij. Het gewoon fijn hebben met elkaar, contact hebben. Mijn liefde uiten en het terugkrijgen.
Sorry, mam
Dan voel ik plots jouw hand op mijn knie. Je kijkt me niet aan. Ik voel je ongemak en hoor je zachtjes zeggen ‘Sorry mam!’ Ik word meteen zacht, leg mijn hand op die van jou. Ik wil helemaal niet dat jij je rot voelt. Maar ik ben aan de andere kant wel blij dat ik eindelijk een beetje tot je door lijk te dringen.
In de week na de uitbarsting in de auto, merk ik dat er iets is veranderd. Je doet je best om aardig te zijn. Ik hoor hoe je jezelf corrigeert als je begint te brommen en je schiet me een paar keer zomaar ineens te hulp. Ik vind het oprecht jammer dat het zover moest komen, maar het was blijkbaar wel nodig om iets duidelijk te maken.
