Marloes’ jongste is heel principieel, ook tijdens het eten. Vegetariër worden, oké. Nu wil ze ook veganist worden. Oké, hartstikke hip en verantwoord. Maar niet bij Marloes aan tafel.
Mijn jongste is zo’n kind dat je op je nummer zet als je de lichten laat branden in de badkamer. Alsof met die actie ineens de klimaatverandering wordt ingezet. Dat we soms op vakantie gaan met het vliegtuig, vindt ze eigenlijk ook een heel slecht idee. Als we hebben geboekt, worden we vervolgens een paar weken bestookt met filmpjes van uitgemergelde ijsberen, dode vissen en overstromingen.
Sinds een half jaar eet ze ook geen vlees meer. Daaraan ging wel heel wat gehakketak aan vooraf. Want ik had natuurlijk niet zo heel veel zin om iedere maaltijd apart voor haar te koken. De rest van ons gezin houdt namelijk wel van een gebraden kippetje en verslindt gehaktballen. Ik heb toen de afspraak gemaakt dat we het een maand zouden proberen om te kijken hoe het beviel. Ik dacht namelijk dat het een bevlieging was.
Maar nee. Zij eet een vegetarische schnitzel als wij een gebraden kippetje soldaat maken. Daar krijgen we uiteraard ongezouten commentaar op. Maar het helpt toch ook, want wij eten ook een stuk minder vlees. Vegetarische Slager-worsten zijn namelijk ook te hachelen en heel veel ovengerechten met kaas zijn prima te doen.
Ons Sam is principieel, er gaat zelfs geen kroket of bitterbal meer naar binnen bij dat kind. Dat waren dingen waar je haar voor haar bekering tot het vegetarisme echt wakker voor kon maken. Ik heb zelfs wel bewondering voor hoe gedisciplineerd ze daarin is. Als ik zo strikt kon zijn, dan zou ik binnen no-time tien kilo zijn afgevallen.
Maar nu wil ze ook veganistisch worden. Want voor melk en eieren worden ook dieren mishandeld, zo begint het betoog als er een lasagne met lekker veel bechamelsaus op tafel komt, of als ze terwijl ik erop toezie een glas melk moet leegdrinken.
Maar bij veganisme trek ik echt de grens. Heus, ik geloof echt wel dat je best gezond plantaardig kunt eten. Maar het is rete-ingewikkeld. Ik heb me erin verdiept. Als veganist heb je extra eiwit, ijzer, calcium, zink, vitamine B1 en B2 nodig en moet je extra supplementen vitamine B12 slikken. Ik vind dat een kind van 12 echt nog niet de verantwoordelijkheid kan nemen voor zo’n ingewikkeld dieet.
Daarbij ben ik bang dat het veganisme een obsessie gaat worden, een smoes om eten te laten staan. Zo las ik laatst over de Blonde Vegan, die er een steeds extremer dieet op nahield. Ze at niet alleen geen dierlijke producten meer, maar schrapte ook olie, suiker en gluten uit haar dieet. Haar haren vielen uit en zag oranje van de penen en zoete aardappelen die ze alleen nog maar at.
Daarbij zou dat veganisme een behoorlijke aanslag op mijn portemonnee zijn. Want in heel veel producten zit ‘dier’: van mayonaise tot in een zelfgebakken cake, in dropjes en in kaas. Dat betekent boodschappen doen in de natuurwinkel. Ik ben best bereid mijn dochter tegemoet te komen in haar principes, maar ik heb daar geen faillissement voor over. En daar komt bij dat veganistisch koken bijkans een studie voedingsleer vergt, want hoeveel peulvruchten moet je eten tot het genoeg is? En hoe bak je dan die cake als daar geen eieren in mogen? Sorry, maar daar heb ik geen tijd voor.
Dus met dat veganisme moet ze echt maar even wachten tot ze het huis uit is. Ik heb de litanie over de smeltende poolkappen en de mededeling dat we nu waarschijnlijk allemaal sneller doodgaan aan kanker over me heen laten komen en vervolgens een beker warme chocolademelk gemaakt met slagroom. Die ging schoon op.
