Pubers en hun telefoon, het lijkt wel een extra ledemaat aan hun puberlijfjes. Daar waar zij gaan, is hun telefoon. En als die telefoon dan wordt afgepakt, stort hun wereld in. En niet een beetje, maar hélémaal.
Fase 1: Ongeloof
Dus omdat ze straf hebben moeten ze hun telefoon inleveren? Wacht, wat zeg je? Telefoon afpakken? Hahaha, nee, natuurlijk niet gekkie. Toch? We maken een grapje, toch? TOCH? Zeg alsjeblieft dat het een grapje is. En waarom pak je niet iets anders af? Je kunt ook een koptelefoon afpakken, of hun oude telefoon. Hoezo nee?
Fase 2: Ontkenning
Eigenlijk hebben ze geen telefoon. Dus dat we die willen hebben omdat ze onvoldoende hebben gehaald omdat ze een beetje waren vergeten een toets te leren, want ze waren te druk met hun telefoon, slaat nergens op. Ze hebben geeneens een onvoldoende gehaald. Magister heeft een storing, alles is door elkaar gehaald. Wisten we dat niet? Sinds wanneer? Nou, sinds nu. Dus dat afpakken heeft geen zin. Hadden ze al gezegd dat ze geen telefoon hebben?
Fase 3: Paniek
Wat bedoelen we met niet vergeten adem te halen? Ze kunnen geeneens ademhalen. Ze hebben geeneens adem meer. Want er is kortsluiting in hun hoofd. En lijf. Snappen we dat niet? Kijk, nu beginnen ze ook nog te zweten. En worden duizelig. Paniekaanval? Nou, dat is heel erg. Dan kun je maar beter die telefoon niet af pakken.
Fase 4: Woede
Dit is gewoon béláchelijk. Wij zijn ook béláchelijke ouders. Die béláchelijke straffen verzinnen. En wij zijn niet alleen belachelijk, maar ook heel stom. Hebben we dat gehoord? HEEL STOM. En ja, ze gaan de hele dag hier met hun hoodie over hun hoofd zitten. Met hun armen over elkaar. En met de deuren slaan als dat moet. En stampvoeten. Want ja, ze zijn boos.
Fase 5: Angst
Het was een grapje toch? Die telefoon gaan we toch niet echt afpakken? Want hoe moeten ze dan de dag doorkomen? Hoe weten ze nu wat hun vrienden appen? Oh, en wat ze voor school moeten doen? Dat is toch belangrijk? We willen toch dat ze goede cijfers halen? Krijgen ze anders hun telefoon over een half uurtje weer terug? Uurtje? De hele dag? Wat? Maar… wat moeten ze dan doen? En met wie? Waar moeten ze naartoe? Is er hulp? Ze kunnen toch wel hulp krijgen? Hoe kun je leven zonder telefoon?
Fase 6: Onderhandelen
Kijk, dat van die onvoldoende was natuurlijk niet zo handig. Snappen ze zelf ook wel. Maar als we nu de telefoon teruggeven kunnen ze meteen extra hard leren. En extra goed hun best doen. En daardoor een extra hoog cijfers halen. En dat dan de rest van het jaar, hè. En ze hoeven deze maand ook geen zakgeld. Ze willen dan wel graag nu hun telefoon. Dat is eerlijk, toch? Toch?
Fase 7: Accepteren
Helaas, deze fase zal je puber niet bereiken. Na fase 6 beginnen ze gewoon weer bij fase 1.
