Martine is thuis Chef Huishouden. Maar was die ondankbare taak nogal beu. Dit vroeg om harde maatregelen. En zo geschiedde.
‘Vanaf nu ga ik niet meer de vaatwasser uitruimen’, zei ik tegen mijn man. ‘Het maakt niet uit wie het doet, als het maar gebeurt. Maar ik doe het niet meer, want ik doe het iedere dag al.’
Dat klonk heel ferm. ‘Goed’, zei mijn man. ‘Dan moeten de pubers het maar doen.’ Ik: ‘Prima, maar ik wil er geen last van hebben.’
Natuurlijk had ik er last van. Gezien mijn jarenlange ervaring van keukenkasten inruimen, weet ik precies welk lepeltje waar moet, hoe de ovenschalen in elkaar passen en dat het handig is als de koekenpannen bij de koekenpannen liggen en de ontbijtbordjes bij de ontbijtbordjes. Daar hadden mijn man en de pubers natuurlijk geen kaas van gegeten. Minor detail: als je gaat koken is het handig als de vaatwasser leeg is. Of in de ochtend, als er zich een ontbijtafwas opstapelt.
Te druk met huiswerk
De pubers hadden daar zo hun eigen gedachten over. Zo hebben ze -zeggen ze- in de ochtend echt geen tijd om de vaatwasser uit te ruimen en in de middag hebben ze het druk met hun huiswerk. Zeggen ze.
Dus ik werd meer moe van het steeds rappelleren, dan van het zelf even te doen. Bovendien: ik kon het toch beter. Want als mijn pubers (of man) de vaatwasser hebben uitgeruimd, dan liggen de ovenschalen verspreid door de hele keukenla, zodat de koekenpannen er niet meer bij passen en dus op het aanrecht blijven staan. En ergernis nummer 1: de juslepel die steeds weer op een andere plek komt te liggen.
Ik vroeg aan mijn man of hij -als was hij een soort middle manager- deze puntjes van kritiek wilde doorgeven aan de pubers. Ik had die vaatwasser toch wel heel slim weg gedelegeerd. Waarop hij zei: ‘Ík heb er niet zo’n last van.’ Waarop ik mijzelf van de week toch weer terugvond, gebogen over de open klep van de vaatwasser, ‘Ik doe hier toch niet iets goed’ mopperend.
Herkenbaar?
Net als ik heb je waarschijnlijk last van de ‘mental load’ van het huishouden. Oftewel: vrouwen doen alles in het huishouden omdat ze er toch het meeste van weten en daardoor vinden er ook het beste in zijn. Dus daarom doen ze het toch maar gewoon zelf. Naast een baan, sociaal leven en al die andere dingen. Hierdoor komt het, zeggen feministen als Asha ten Broeke, dat vrouwen nog steeds dubbel belast zijn. Want die merken het wel op als hun kinderen in vieze kleren de deur uit gaan en hun echtgenoten niet. En die man en hun kinderen zien natuurlijk helemaal niet dat de juslepel niet in het juiste vakje in de bestekla ligt.
Zo leren ze het nooit
Maar moeten de echtgenoten en de pubers de vaat dan precies zo opruimen als dat ik dat doe? Dat kun je je afvragen.
Wat ik deed? Ik besloot me er gewoon niet meer aan te ergeren. Want je leven is er echt niet minder leuk om als de ovenschalen niet goed in op elkaar zijn gestapeld. Bovendien: als ik het allemaal weer zelf zou gaan doen, leren ze het natuurlijk nooit. En ik wil geen kinderen (M/V) aan een toekomstige partner afleveren die niet in staat zijn om zonder daartoe een commando te hebben gekregen, de vaatwasser uitruimen, de vloer dweilen of de oven schoonmaken. Die gewoon ‘zien’ dat het vaatdoekje in de was moet.
Dus af en toe trek ik de echtgenoot of de puber aan zijn jasje, met een opmerking over het sorteren van het servies. Ik ben dus nu geen Chef Huishouden meer, maar een soort coach. Mijn keuken is weliswaar een grotere zooi, maar mijn leven is een stuk relaxter geworden.
