Waarom ik een heel diepe zucht van verlichting slaak als straks het schooljaar is afgelopen

Bij Martine thuis gaan de kurken ploppen als de zomervakantie is begonnen. Want hoe stressvol is het als het op school niet crescendo gaat.

Als kinderen van vrienden, collega’s en familie geslaagd zijn voor hun eindexamen, dan vervult mij dat altijd met plaatsvervangende trots. Maar ook met lichte afgunst. Want: zij zijn kláár! En ik, ik sta met de jongste in de brugklas nog aan het begin.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

Helicopterouderen

Want ik wil ook een keertje vrij zijn van het helicopterouderen, het checken of ze haar huiswerk wel heeft gedaan en zo ja of ze wel het goed heeft gedaan. ‘Loslaten’ hoor ik menigeen zeggen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want als je weet dat je kind het best kan, maar het gewoon niet doet omdat het niet weet wat ze moet doen dan heb je het als ouder best lastig.
Dat het wennen is in de brugklas, dat was me wel verteld. Maar dat het zo erg wennen zou zijn, daar had ik geen idee van. Tot de Kerstvakantie had ze er totaal geen notie van wat ze moest doen. Bij haar veroorzaakte het grote stress, waardoor ze doodmoe was en zich niet kon concentreren. Even dachten we dat ze ADD had, of een andere stoornis. Maar nee, het was gewoon dat er zoveel op haar af kwam, dat dat brein van haar overuren maakte.
Ze had het trouwens wel superleuk op school met haar vriendinnengroepjes, toneelklas, schoolkrant, feestjes, kamp. De school ís ook leuk, maar wel een school met alleen vwo. En ze wil er per se blijven. Dus toen het tot haar (en ons) was doorgedrongen dat dat niet gaat als je tweeën haalt voor wiskunde, gingen we dus maar aan de slag met z’n allen. We vlogen een bijlesjuffrouw in, zaten als een bok op de haverkist als het gaat om huiswerk maken (ik), overhoorden (haar vader), maakten schema’s.

Keihard puberen

Dat ging niet zonder slag of stoot, want die dochter van mij is ook keihard aan het puberen. Dus een overhoring eindigt soms ook in een ruzie, compleet met slaande deuren en dreigingen en sancties als ‘niet Netflixen’ en ‘een week lang geen telefoon’. Of met het aloude argument: ‘Later ben je blij dat we je zo achter je vodden hebben gezeten.’
Ik heb ondervonden wat ouders ondervinden als het niet goed gaat met hun kinderen op school. Je slaapt toch net even wat slechter, voelt je falen als ouder en komt erachter hoe fijn het is als het wel goed gaat. Ik ben het afgelopen jaar misschien wel vijf keer vaker op haar school geweest, dan op die van mijn zoon de afgelopen drie jaar.
Aan de leraren ligt het niet. Ze spreken bemoedigende woorden. Als in: ‘Ik heb vaker kinderen gezien als zij. En die kom ik in de zesde dan weer tegen.’ Ze geven advies voor hoe het beste te leren en hebben soms zelfs beter door dan ikzelf hoe mijn kind in elkaar zit. Zo vertelde haar wiskundeleraar dat ze het allemaal wel door had, maar gewoon te eigenwijs om het goed op te schrijven. En ik weet niet hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, maar ze haalt zevens tegenwoordig.

Zelfmedelijden

En voor ik verval in zelfmedelijden: ik vind het vooral mijn dochter zo zielig. Zeker toen ik naar haar sippe koppie keek toen we gisteren een gesprek hadden op een andere school, waar ze -als ze het niet haalt- naartoe zou moeten. Ze houden een plekje voor haar vrij, maar liever willen ze haar daar niet hebben. Ook deze schoolleider was bemoedigend: ‘Ik weet zeker dat je het gaat halen.’
Als je nu vraagt: hoe gaat het nu? Dan zeg ik: het gaat beter, maar nog niet goed genoeg. Ze heeft -zoals iemand van we week met ook zo’n kind tegen me zei- een wiebelrapport. Met drie dikke vijven. Het het kan de verkeerde kant op wiebelen, maar ook de goede kant.
In beide gevallen gaat de champagne open en de vlag uit. Dat de zomervakantie is begonnen en ik net als mijn puber ook even verlost ben van school. Want ik geloof niet dat ik zin heb in nog zo’n jaar. Of vijf.

Lees ook
Geschreven door
More from Martine De Vente

23 redenen waarom je leven met een puber veel leuker is dan met een peuter

De kinderen van Martine waren als peuter echt superschattig. Maar als ze...
Lees verder