Onder het mom van ‘liever onder mijn dak’, mocht de puber van Anne spacecake proberen. Hij kon het alleen niet zelf halen, want hij is nog geen achttien. Dus deed zij dat voor hem.
Mijn zoon is zestien en zit een braaf vriendengroepje dat alcohol stom vindt en roken voor losers is. Dus drugs en alcohol stonden niet op mijn lijstje ‘dingen waar ik me zorgen om maak’. Maar op een avond vroeg hij ineens: ‘Mag ik met mijn vrienden spacecake eten?’ Mijn man schoot in de lach en riep meteen: ‘Ja, hoor!’ Ik vond het niet meteen grappig, want waarom? Wiens idee was dat? Heb je dat al eerder gedaan? Nee, die vragen stelde ik niet, maar gaf het meer pedagogische antwoord: ‘Wat goed dat je het vraagt!’
Ik was altijd vrij fel op drugs- en alcoholgebruik. Vrienden die hun kinderen op hun vijftiende lieten drinken vond ik maar slap, maar nu mijn zoon vroeg of hij drugs mocht gebruiken, merkte ik dat ik dacht: Als hij zo nodig high moet worden, dan liever maar thuis. Mijn grootste verwondering hierover is dat als ze om een krat bier of een fles jonge jenever hadden gevraagd ik absoluut nee had gezegd, maar met spacecake maakte ik gek genoeg toch een andere overweging. En waarom? Geen idee.
In de coffeeshop
Mijn man en ik waren het erover eens dat als je A zegt, ook B moet zeggen. Dus als ze het van ons mochten proberen, gingen wij het wel voor hen kopen. Want ze zijn allemaal onder de achttien en komen een coffeeshop niet in. En dus sta ik een paar dagen later buiten in de rij voor een coffeeshop. In verband met de anderhalve meter-maatregel mogen er maar twee klanten per keer naar binnen en moet de rest in vakken op de stoep buiten wachten.
Jut en Jul uit een klein dorpje in de provincie, samen in de grote stad, in een met plakband afgetaped vak. Na wat voelt als een uur mogen we eindelijk naar binnen waar een vrolijke jongen ons begroet.
‘We komen spacecake halen’, brult mijn man. Ik tik tegen zijn elleboog en sis hem toe: ‘Niet zo hard’, alsof we iets stiekem aan het doen zijn. Maar niemand in de rij kijkt op. Mijn man roeptoetert verder: ‘Het is niet voor mij, maar voor mijn zoon en zijn vrienden. Ze mogen het zelf niet kopen want ze zijn zestien.’ Ik voel de grond onder me wegzakken. Gelukkig is er behalve een oud grijs mannetje met een wandelstok niemand in de shop. Ondertussen schreeuwt mijn man vrolijk verder. ‘Wat denkt u, zijn twee plakken genoeg voor vijf jongens?’ De vriendelijke verkoper denkt dat het wel genoeg is.
Is dit slim wat we doen?
Ook geeft hij de tip om de jongen een colaatje te geven, of iets anders met suiker, als het te heftig voor ze wordt. En ze vooral laten weten dat het allemaal vanzelf weer uitwerkt. Ik reken snel af en doe de cake in mijn tas en trek mijn man de winkel uit voordat hij verder gaat met zijn gezellige schreeuwpraatje.
Die middag zitten mijn zoon en zijn vrienden op ons te wachten. De regel is wel dat alle ouders weten dat ze dit gaan doen. Alle jongens knikken braaf. Ik heb een knoop in mijn maag, maar tegelijkertijd vind ik het gek genoeg ook wel op een positieve manier spannend. Alsof mijn kind gaat afzwemmen, een ritueel naar een volgende fase van volwassenheid. Al vraag ik me wel af wat voor volwassenheid dan? Straks vindt hij het veel te lekker. Koop ik dan al zijn cake? Is dit een leuke ervaring of het begin van een afschuwelijke reis? Maak ik me teveel zorgen? Of te weinig?
Mijn man verdeelt de cake in vier stukken, de jongens eten het snel op. En dan is het wachten. We kijken op de klok: 14:45 uur. Pas twee uur later mogen ze nog een stukje van ons – als ze dat willen. Dat spul heeft namelijk tijd nodig om in te werken. Ze gaan naar boven om te gamen.
Vijf stonede pubers
Het blijft lang stil. Dan komt mijn zoon naar beneden om te vragen of ze nog wat drinken mogen. Zijn ogen hangen op kiertjes en als ik een fles sinas aan hem geef, laat hij die bijna uit zijn handen vallen en begint vervolgens enorm te giechelen. Hij loopt weer naar boven waar hij het verhaal vertelt aan zijn vrienden die er ook onbedaarlijk om moeten lachen. Dan wordt het weer stil.
Als ik even later naar boven ga en door een kiertje de kamer van mijn zoon in kijk, zie ik vijf puberlijven uitgestrekt op de vloer liggen en in hun mobieltjes staren. Ik vraag of ze honger hebben en uit wat vage keelklanken maak ik op dat ze wel wat lusten. Als ik even later vier pizza’s in vier verschillende smaken naar boven breng, komen ze er maar niet uit hoe ze die in hemelsnaam met zijn vijven moeten verdelen.
Verstandige puber
Na het eten komen ze naar beneden omdat ze een film willen kijken. Frozen. Inderdaad, die Disney-klassieker. Opeengepropt op onze kleine bank staren ze de film uit. Als het afgelopen is zijn ze allemaal verbaasd: ‘Nu al?’ Kennelijk is de tijd voorbijgevlogen. Ze druipen weer af naar boven, want ze gaan slapen. En waar het normaal bij slaapfeestje nog lang onrustig is, gaat nu meteen het licht uit.
Mijn man en ik vragen ons bezorgd af of onze zoon niet teleurgesteld gaat zijn over dit in onze ogen nogal saaie spacecake-avontuur. Aan de andere kant zijn we ook wel blij. Als het helemaal te gek zou zijn geweest, ligt het risico op constante herhaling op de loer. Als we de volgende ochtend aan hem vragen hoe het was zegt ie: ‘Epic, maar ik ben wel moe.’
Ze willen het best nog wel een keer doen, deelt mij zoon me een paar dagen later mee. Maar niet heel vaak, want het moet natuurlijk wel een beetje speciaal blijven. ‘En dan hoef jij ook niet de hele tijd naar de coffeeshop mam’, zegt mijn zoon voordat hij de keuken weer uitloopt.
