Het leuke van pubers hebben is dat je eigen puberteit weer helemaal bovenkomt

Alleen op vakantie, hoe heerlijk is dat?

De zoon van Saskia ging vorig jaar met zes vrienden voor het eerst alleen op vakantie. Een bijzonder moment, wist ze, want die eerste vakantie zonder ouders maakt alles anders. Het is de week waar ze het over dertig jaar nog over zullen hebben. 

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

Een van de leukste dingen van het hebben van pubers is dat je zo nu en dan wordt terug geslingerd naar je eigen puberteit. Tenminste, bij mij wel. Ik denk best vaak: oh ja, dat heb ik óók gedaan. Of: oh god, hoe bijzonder was dat? Fladderen puberherinneringen die bovenkomen als ik naar het leven van mijn pubers kijk.

Het leuke van pubers hebben is dat je eigen puberteit weer helemaal bovenkomt

Als mijn pubers uitgaan mijmer ik over die leuke jongen uit de tweede klas en mijn stille hoop dat hij me tijdens het schoolfeest achter het podium van de schoolaula zoent. Toen mijn pubers naar hun eerste bijbaantje vertrokken was ik in gedachten weer in het restaurant waar ik als zestienjarige blufte dat ik kon serveren en op mijn eerste avond drie borden met eten liet vallen. Zo sluipen de hoogtepunten van mijn puberbestaan mijn leven weer binnen. Heerlijke sweet memories. Vooral omdat ik nu veel meer de waarde ervan inzie dan toen ik puber was.

Die eerste zoen was spannend, maar ik was vooral heel zenuwachtig en bezig met de vraag: wat als hij echt zijn tong naar binnensteekt? En toen hij dat ook daadwerkelijk deed kon ik alleen maar paniekerig denken: Wat moet ik doen? Wat moet ik doen? Wat moet ik doen? Maar als ik er nu aan terugdenk realiseer ik me pas hoe ontroerend en vooral lief dat was. Twee kinderen eigenlijk nog, die voorzichtig een voor hen nieuwe wereld betreden en aftasten.

Zonder ouders op vakantie

Toen ik mijn oudste puber samen met zijn vrienden naar Texel bracht voor hun ‘geen ouders, geen gezeur-vakantie’. Ik dropte het groepje puberlijven met lange ledematen ergens op een veldje tussen de duinen en wilde nog even een foto maken, want hé, deze week zou voor deze heerlijke groep pubers de scheidslijn markeren tussen klein en groot, tussen met je ouders op vakantie gaan en zelf eropuit trekken, maar dat zagen ze niet zo zitten. Of ik kon gaan.

Of ik kon gaan…ik zei dertig jaar geleden precies hetzelfde tegen mijn ouders toen ze mij en mijn vriendinnetje naar een camping in Egmond aan Zee brachten. Ze waren zo lief geweest om ons, en al onze spullen, we gingen een week, maar hadden genoeg uitrusting bij ons om zes weken te overleven in elk willekeurig klimaat, af te zetten. Toen de auto was uitgeladen wilde mijn moeder ons best wel helpen met de tent opzetten, terwijl mijn vader alvast veelbetekenende blikken naar de buurjongens wierp. Ik vroeg of ze konden gaan.

Het Grote Mensen Leven

Die week helemaal alleen was voor mijn vriendinnetje en mij het begin van een nieuw leven. Het was de week dat we ons groot, wat? volwassen!, voelde. Dat we transformeerden van kleine meisjes tot zestienjarige vrouwen. Er was een leven voor die vakantie en een leven erna. Die eerste stappen in dat Grote Mensen Leven hadden we gezet. We waren op onszelf teruggeworpen en hadden dat gewoon overleefd.

Natuurlijk hadden we dat overleefd. Want als je het zelf moet doen dan kun je dat gewoon. We werden dronken en verdwaalden, we waren onze fietsen op de eerste dag al een soort van kwijtgeraakt, ons geld was halverwege de week op, de tent lekte, we kregen ruzie en maakten het weer goed, we verbrandden onze handen aan het gasstelletje en toen dat omviel ging er ook een slaapzak in de fik, we namen giechelend vriendjes mee naar de tent, en voerden lange gesprekken; alles in die week deed er voor ons zo ontzettend toe. Omdat we het helemaal zelf deden.

Mooie herinneringen

Ik keek naar die groep pubers die allemaal een beetje ongemakkelijk van hun ene been op het andere wipten. Klaar om dat Grote Mensen Leven in te stappen. Maar dan graag zonder die moeder. Ik stak mijn telefoon weer in mijn zak. Dan maar geen foto. Dit moment zou ze hoe dan ook bijblijven. Ik gaf ze een hug die ze een soort van ongemakkelijk opvingen en voordat ik me omdraaide zei ik dat ze er vooral van moesten genieten. Omdat deze week alles anders maakt.

Ik zag een groot vraagteken boven hun hoofden verschijnen. Ze hadden geen idee waar ik het over had. Maar ik weet dat zij over dertig jaar het nog steeds over deze vakantie zullen hebben.

Lees ook
Geschreven door
More from Saskia Smith

95 dingen die ik denk als ik met mijn puber bij de beugeltandarts ben

Wie heeft er tegenwoordig geen rechtgezet gebitje? Menig puber krijgt immers een...
Lees verder