De zoon van Petra, heeft nog nooit iemand van school meegenomen naar huis. Zijn contact met de buitenwereld verloopt via games op de computer. Ze is bang dat hij totaal vereenzaamt.
‘Als mijn vriendinnen klagen over wat hun jongens allemaal uitspoken: bingedrinken, blowen, pillen doen, dan ben ik stinkend jaloers. Laatst had er een zelfs een nacht doorgebracht op het politiebureau wegens vechten buiten een café. Ik kon alleen maar denken: ‘Was die van mij maar eens een nachtje van huis weg’.
Hij zit nu in de vijfde en komt altijd meteen van huis naar school. Jongens uit zijn klas moeten nablijven omdat ze drie keer de klas zijn uitgestuurd, of omdat ze hadden staan roken op plekken waar het niet mag. Hij gaat altijd meteen naar huis, naar zijn computer. Hij is in die vijf jaar één keer te laat op school geweest en toen heb ik maar een briefje geschreven, want ik vond het zo zielig.’
Liever alleen
‘In al die jaren dat hij op school zit, is er nog nooit iemand van school bij ons thuis geweest. Ook heeft hij nooit een feestje gehad. Dat terwijl ik weet dat er op school echt heel veel huisfeesten gegeven worden, met illegaal meegesmokkelde wodka en joints. Ik weet dat andere moeders hiervan wakker liggen, maar ik zou het zo tof vinden als hij eens voor zo’n feestje wordt uitgenodigd. Ik heb zelfs ooit aangeboden dat dat wel mocht bij ons thuis, als wij een weekendje weg waren, maar dat hoefde niet. Hij bleef liever alleen.’
‘Ik vraag me af of ik me te veel zorgen maak. Ik maak me nogal druk dat hij geen aansluiting vindt. Maar als ik ernaar vraag, dan zegt hij dat hij echt in de pauze wel met mensen praat. Ik heb visioenen dat hij daar in zijn eentje zit met zijn bakje brood en zijn telefoon. Ik weet dat hij sociaal soms heel onhandig kan zijn. Maar hij vindt zijn leven prima zo en vindt dat ik me zorgen maak om niks. Hij heeft toch contact met anderen? zegt hij vaak. Maar ik vind het nogal eendimensionaal dat contact via een game.’
Eindeloos gamen
‘Als hij thuiskomt uit school gaat hij meteen naar boven, naar zijn computer. Ik weet niet wat voor spellen hij speelt. Wel dat hij het nodig vindt er flink bij te schreeuwen. Ik troost me maar met de gedachte dat hij zijn talen leert, ik hoor hem vaak in het Engels en Duits met anderen praten, en virtueel wat sociale vaardigheden opdoet. Dat hij hele middagen en tot diep in de nacht zit te gamen, ziet hij zelf totaal niet als een probleem. Hij komt toch buiten? Elke dag als hij naar school moet. Maar ik zie zijn vermoeide blik en rode ogen.’
Uit huis of thuis?
‘Volgend jaar wordt hij achttien en gaat hij studeren. Ik zit te twijfelen: is het slim als hij en zijn computer op kamers gaan, iets wat hij graag wil. Zal hij dan wel vrienden maken of zal hij juist totaal vereenzamen? Of is het beter als hij thuis blijft wonen zodat ik nog een beetje in de gaten kan houden dat hij onder de mensen komt? Ik weet het gewoon echt niet.’
