De jongste puber van Saskia is 19. Volwassen dus. En stemgerechtigd. Haar stempas viel de afgelopen week op de deurmat.
Ik vond het wel een dingetje, dat er een stempas voor mijn puber op de deurmat lag. Een stempas! Voor mijn jongste! Die mag stemmen! Een week geleden bracht ik haar nog naar groep 1, gisteren haalde zij haar zwemdiploma, vandaag mag ze stemmen. Het is een cliché, de tijd gaat snel, ook als ze puber zijn, en daar word je bij elke mijlpaal aan herinnerd. En dit is zo’n mijlpaal.
Volwassen puber
Ik leg haar stempas pontificaal op tafel, want hé, momentje! De puber vindt het allemaal wat overdreven. Niet het stemmen, want dat vindt zij heel cool en vooral heel volwassen, maar dat ik daar dan weer zo’n ding van maak. Zij zegt er dan ook maar meteen bij dat ze álleen gaat stemmen en haar licht hysterische moeder niet nodig heeft. Ook mag ik geen foto maken. En nee, ze gaat ook niet poseren met die stempas in haar handen.
Ik weet nog goed dat ik voor het eerst mocht stemmen, voor de Tweede Kamerverkiezingen van 1989. Ik was, net als mijn dochter, ook 19. Mijn moeder drukte me op het hart om zorgvuldig met mijn stemrecht om te gaan, omdat het bijzonder recht is. En dat zei ze zo gewichtig dat ik dagenlang de kranten doorspitte, allerlei politieke pamfletten las en de uitzending voor politieke partijen op de televisie keek, wat echt de saaiste televisie ever was. Maar ik wilde in dat stemhokje goed beslagen ten ijs komen dus las en keek ik me suf.
Kiezen is keuze maken
Grappig genoeg weet ik niet meer wat ik heb gestemd. Ik zal ongetwijfeld naar de stemkeuze van mijn ouders hebben gekeken, uit onderzoek blijkt dat jongeren dat namelijk doen. Ik weet nog wel heel goed dat ik mezelf toen pas echt volwassen voelde. Voor rijlessen had ik geen geld, dus dat ik mocht stemmen was voor mij het eerste bewijs dat ik volwassen was. Ik voelde me heel wat in dat hokje.
Ik vraag aan mijn dochter of ze een beetje een keus kan maken. Ze twijfelt, wil een goede keuze maken, maar ja, hoe doe je dat? We buigen ons over de partijen die aan de verkiezingen meedoen. Van een aantal heb ik nooit gehoord. Zij ook niet. Misschien dat stemwijzer haar wijzer maakt. En wellicht mij ook. En dat leidt grappig genoeg weer tot heel leuke gesprekken. Want wanneer heb je het met je puber over onderwijs, defensie of de Europese Unie? Of over het woonbeleid in je gemeente? Het is leuk om haar ideeën en standpunten te horen. En om door haar ogen ernaar te kijken. Wat is voor haar belangrijk? Hoe wil ze dat haar wereld er straks uitziet? Ik geniet van de volwassen gesprekken die ik ineens met haar heb.
Stiekem een foto maken
Zoals ik al zei: dat mijn kind mag stemmen vind ik een mijlpaal. Maar ik vind het ook heel leuk. Het is een nieuwe stap in haar leven. Zij mag meedenken, meebeslissen, meedoen. Of zoals ze zelf zegt: eíndelijk mag zij meebeslissen. Ze vond het namelijk wel tijd worden. Ik denk ik toch met haar mee ga en als het moet sluip ik stiekem achter haar aan. Ik wil gewoon van dit heugelijke moment een foto hebben.
