Jeanette dacht dat ze een aardig beeld had van wie ze is. Nou, vergeet het maar. Haar pubers zien haar toch echt heel anders dan zij zichzelf. En helaas is het beeld dat zij van haar hebben is niet bepaald fraai of flatteus. Een paar voorbeelden:
‘Ga je zo naar je werk?’
Net als ik heb geconstateerd na een blik in de spiegel dat ik er wel leuk uitzie roept mijn dochter: ‘Leuke blouse mam, stoer. Maar je lijkt wel een beetje op een vent….’ Of ook zo´n fijne: ‘Ga je zo naar je werk? Serieus mam, die broek kan echt niet meer.’ En de ultieme genadeslag als ik juist mijn best heb gedaan een beetje met de mode mee te doen: ‘Sorry man, maar dat is kleding voor jonge meiden!’ Waarna ik het bekritiseerde item inderdaad een week later uit haar kast kan vissen.
Streakes, stories en mimes
En het is niet alleen mijn uiterlijk waar zij toch een beetje een andere kijk op hebben dan ikzelf. Zo dacht ik dat ik nog aardig op de hoogte was van allerlei ontwikkelingen op het gebied van social media. Maar dan hoor ik hen praten en snap ik er echt geen bal van. Ze hebben het over streakes, stories en mimes. Als ik mee probeer te praten, slaan ze hun ogen ter hemel en kijken naar me zoals ik vroeger naar mijn moeder keek als ze probeerde te hoelahoepen.
‘Heel crinch’
Maar ook mijn gedrag is blijkbaar anders dan gedacht. Zo probeerde ik mijn dochter een compliment te geven, maar dat was heel crinch. Wat dat is? Geen flauw idee. Ze lachte er een beetje smalend bij, dus blijkbaar is het niet supererg, eerder sneu. En een dag later noemde mijn zoon me een Normi. Wat dat is ben ik ook nog niet achter maar het is in ieder geval heel iets anders dan een Mime. En ik voel dat de Normi er qua coolheid wat bekaaid afsteekt ten opzichte van de Mime.
‘Super awkward’
En ik lach ook niet helemaal normaal maar heel raar en hard. Net als mijn dans- en zangskills die ook nog eens super awkward zijn. Als geheel ben ik een enorme bron van schaamte.
Beeld bijstellen
Ik vrees dat ik het beeld dat ik van mezelf had, nodig moet bijstellen. Want als ik mezelf door die puberogen bekijk, ben ik een Normi-achtige Crinch, die de ballen verstand heeft van social media, zich super awkward gedraagt en de ene dag rondloopt in veel te jeugdige en dan weer in hopeloos ouderwetse, mannelijke kleding. Dat ik de deur nog uit durf, is eigenlijk best bijzonder.
