Op de basisschool is de kans groot dat ook jij vrienden maakt op het schoolplein. Maar gaat je kind naar de middelbare school, dan heb je nog maar sporadisch contact met mede-ouders. Het schoolplein voor puberouders, waar vind je dat?
Op het schoolplein worden vaak vriendschappen voor het leven gesmeed. Je staat immers iedere dag in weer en wind te wachten op je kind. Daarbij komt dat je toch allemaal min of meer in hetzelfde schuitje zit en er onder de ouders van dertig kinderen, statistisch gezien, altijd wel een paar types zitten die door de beugel kunnen. Ik bewaar dan ook goede herinneringen aan klassenborrels-, uitjes en verjaardagsfeestjes-met-nazit met de ouders van de vriendjes van onze kinderen van basisschool. Het is zelfs zo dat we tegenwoordig maar afspreken zonder kinderen, omdat die vriendschappen inmiddels zijn verwaterd.
Uitwisselen
Als je kind naar de middelbare school gaat, zie je ineens bijna nooit meer de ouders van de vrienden van je kinderen. Dat is best raar ineens. Je hebt geen idee meer uit welk nest degenen komen met wie jouw kind ‘hangt’, op een enkel nummeruitwissel-appje na in het kader van een logeerpartij. Of omdat je toch even wilt checken of dat feestje echt mét ouderlijk toezicht is, zoals je puber jou heeft bezworen. Maar om nou uitgebreid uit te wisselen hoe het met ‘die van jou’ en ‘die van haar’ gaat, dat gebeurt bijna nooit meer. Laat staan dat je met een andere moeder-van-school vriendschapsbanden gaat aanhalen of op vakantie gaat.
Ouderraad
Het is voor veel ouders een alibi om in de ouderraad of medezeggenschapsraad van school te gaan. Ook voor mij. Ik gaf me op als ‘klassenouder’ bij de school van de oudste, die nooit heel mededeelzaam is over zijn wel en wee op school. De andere klassenmoeder was heel toevallig de moeder van zijn nieuwe beste mattie. Dus twee keer per jaar, bij de ouderraadvergadering konden we ervaringen uitwisselen. Waarbij ik de kanttekening moet maken, dat de pubers in kwestie dit natuurlijk helemaal geen goed idee vonden.
Deze week is mijn puber een paar dagen op stap met deze vriend en zijn ouders. Nee, ik ging die moeder niet appen, beloofde ik. En nee, ik ging me ook niet bemoeien met de route erheen. Maar ik deed het natuurlijk toch. Ik vroeg of ze goed waren aangekomen. Zij stuurde foto’s van de pubers, die inmiddels in de vijfde klas zitten en twee keer zo lang als toen ze nog brugsmurfen waren. En hoewel het contact nooit zo innig zal worden als een basisschooloudervriendschap, is het toch een fijn om even van moeder-tot-moeder te levellen over onze kinderen.
Ouderavond
Andere moeders (en vast ook vaders) hebben die behoefte ook, zo merkte ik een paar weken geleden. In mijn kersverse baan als docent had ik de allereerste ouderavond. Het was weliswaar via Teams en er waren drie moeders. Die allemaal vol vragen zaten, maar die het vooral -zoals eentje zei- heel fijn vonden om eens andere ouders te zien. We hadden maar een uur, maar dat was eigenlijk te kort. Wat leuk was, was de herkenning (‘O ja, die naam hoor ik heel vaak’) en de verzuchting dat het gelukkig bij iedereen hetzelfde is. Na de Teams-sessie wisselden de moeders mailadressen uit, waardoor hopelijk de honger naar intermoederlijk contact wat was gestild.
Bij Tis Hier Geen Hotel merken we ook heel vaak dat ouders het fijn vinden om te merken dat het normaal zoals het bij hen thuis gaat. Want wat ‘die van jou’ doet, is helemaal niet raar. En je kunt er maar beter maar samen om lachen. We fungeren dus eigenlijk als het schoolplein, maar dan van de middelbare school.
