Ben je als single ouder nou eenzaam en zielig? Ervaringsdeskundige Marieke vindt van niet. Single moeder zijn van pubers heeft juist heel veel voordelen.
‘Single mom’ klinkt als: hardwerkende moeder met wallen, die in haar eentje het gezin draaiende probeert te houden. Onderuitgezakte pubers die overal tegen zijn, hangen op de achtergrond. Er zijn talloze Amerikaanse films die dit beeld neerzetten. De zielige single mom heeft geen steunpilaar waarmee ze ’s avonds in de bedstonde kan beraadslagen hoe ze dat toch aanpakt met de spijbelende oudste of de blowende tweede. Alles doet de arme single moeder alleen. Ze voelt zich dan ook regelmatig verschrikkelijk eenzaam, als ik het onderzoek van Happy Single Moms moet geloven. Wat een kolder!
Ik heb een aantal vriendinnen dat getrouwd of samenwonend is en een paar die het, net als ik, alleen doen. Onder die vriendinnen met kids en partner, weet ik slechts één stel, waarvan ik denk: die hebben het leuk met zijn tweeën. Ze hebben plezier, pareren als één front hun pubers, hebben huiselijke ruzietjes en hinten naar de nacht, waar ze van plan zijn een zeer intens non-verbaal gesprek te voeren met elkander. “Buuuh!” maken de pubers op de achtergrond kotsgeluiden. De ouders hebben lol. Als ik dat puberouderkoppel zie, denk ik : Jammer dat mijn huwelijk destijds niet zo is gelopen. Maar dat is dan ook het enige stel waarbij ik dat denk. Bij alle andere koppels prijs ik me gelukkig als alleenstaande moeder.
Huilend bellen die getrouwde vriendinnen me op dat ze naar de sauna willen, en de sauna betekent: praten over thuis. De BV Gezin maakt ze eenzaam, want hij werkt hard en zij werkt hard, ze proberen te praten maar het mondt bijna altijd uit in ruzie. Seks hebben ze nauwelijks meer. Soms komt ook de man zijn beklag bij me doen, want als single mom heb ik een soort neutrale positie. Ben je gelukkiger als je samen bent? Dat kan, maar het is volgens mij vaak niet zo. Ik heb het idee dat je vaker dubbel alleen bent.
Ik dacht vroeger dat het in ieder geval een voordeel was dat je altijd een oppas hebt als je samen bent. Dat je in de praktijk dus meer vrijheid hebt met kinderen, als je gezamenlijk een gezin draait. Het tegendeel blijkt het geval en dan heb ik het ook over de leeftijd dat de kids nog klein zijn en niet alleen thuis kunnen zijn. Stellen blijken elkaar niet zo makkelijk ‘vrij te geven’: “Jij was vorige week ook al de hele week weg.” Wat er in resulteert dat ze ook nog een schuldgevoel hebben als je met ze naar de film gaat. Ik heb nergens last van, bij mij geen zeurpiet thuis. Bij elke pubquiz ben ik paraat. Vroeger ook, dan regelde ik een studentenoppas als ik de kids naar bed had gebracht. En nu is mijn pubertweeling allang blij als ik de deur uit ben. En er hangt geen echtgenoot aan mijn been die zegt dat ik ‘ook eens gezellig thuis moet blijven.’
Het seksleven dan. Bij stellen denk ik: die hebben in ieder geval altijd beschikking over fysieke geneugten, wat moet dat de hemel zijn. Maar ook dat blijkt tegen te vallen, en daar hoef je niet eens lang voor door te vragen. Hij is altijd moe of heeft mogelijk een ander. Zij is eveneens altijd moe en heeft niet echt zin meer. Maar zodra je de vriendin hebt weten los te peuteren van thuis en met haar uit dansen gaat, draait ze zich om bij elke man. Haar libido is blijkbaar nog niet weg, maar thuis is het tussen de lakens niet veel soeps meer. Ik heb vermoedelijk minder seks dan gehuwde mensen. Maar áls ik seks heb, is dat zo goed, dat ik er weken later nog rode wangen van krijg. Nee, ik voel me nog steeds niet eenzaam, zelfs niet op fysiek vlak.
Hoe meer verantwoordelijkheid, hoe meer eenzaamheid. Ik denk dat verantwoordelijkheid en eenzaamheid hand in hand gaan. Als je kinderen hebt, zeker in de puberleeftijd, kunnen de zorgen zich opstapelen. Het is fijn als je daarover kunt beraadslagen met iemand. Ik kan dat als gescheiden ouder, met de vader. We bellen elkaar geregeld en snappen elkaar prima. Meestal zijn we het eens, soms niet. Maar het wordt geen gillende ruzie. Vaak ook overleg ik met vriendinnen, die kinderen van dezelfde leeftijd hebben en mijn kinderen goed kennen. Als de ouders een sterk duo zijn, heeft samen zijn zeker een meerwaarde.
Maar of je als alleenstaande ouder eenzamer bent dan een getrouwde of samenwonende ouder, vraag ik me af. Eenzaamheid hoort tot op zekere hoogte nu eenmaal bij het leven. Wat was de uitkomst geweest als het onderzoek uitgevoerd was onder ‘bounded moms’? Hoe zijn de vragen gesteld? Misschien zijn de gehuwde of samenwonende moeders wel net zo eenzaam als de single moms. Zo niet erger, want eenzaam zijn terwijl je samen bent, dat voel je pas echt.
Journalist Marieke van Willigen is ‘single mom’ van een pubertweeling. Ze heeft een blog: www.jurkenvanmaria.nl
