Sinds de kinderen van Martine op de middelbare school zitten, is ze verslaafd aan de app Magister die de schoolresultaten bijhoudt. Ze heeft er een haat-liefde verhouding met de app met het blauwe icoontje. Je wilt namelijk dat het goed gaat met je kind en die app geeft je het idee dat je daar controle over hebt.
Omdat je kind loslaten op de middelbare school voor veel ouders al moeilijk is, was ik heel blij met Magister. Daarop kon ik van uur tot uur volgen waar mijn brugpiepers uithingen. Magister vertelt nog net niet of ze hun boterhammetjes opeten, maar ik kan wel zien of ze vrij zijn of te laat waren. Een hele geruststelling.
Maar naarmate het jaar vorderde werd Magister een bron van stress. De jongste ging niet zo heel florissant. Het was een kwestie van wennen, gebrek aan focus en ze had het er gewoon moeilijk mee. Ik zag het iedere dag, zwart op wit, aan de resultaten.
Donderpreek
Ik weet van mijn werk dat het heel handig is om bij te sturen op resultaten, en dat deed ik dus ook. In de vorm van een motiverende speech of een donderpreek. Die stak ik al af voor de brugpieper haar tas had neergelegd. Want ik wist natuurlijk al voor ze thuiskwam dat ze dat proefwerk niet zo goed had gemaakt als dat ze dacht dat het was gegaan. Ik zag mijn puber steeds kleiner worden.
Met in mijn achterhoofd de uitspraak van Juf Ank ‘Als je wilt dat je kind groeit, moet je er niet bovenop gaan zitten’, besloot ik me in te houden en op een beter gekozen tijdstip dat gesprek aan te gaan. Dat nam niet weg dat ik iedere dag wel een keer Magister checkte. In proefwerkweken deed ik het wel meer dan een keer. Alle getallen onder de vijf voor alle vakken heb ik vorig jaar voorbij zien komen.
Hartverzakking
Vorig jaar bezorgde die stomme app me heel veel hartverzakkingen. Tot de laatste week van de vakantie opende ik die kut-app soms met trillende vingers. Ik had zelfs de neiging om te gaan roken als ik die app had geopend en er weer een slecht cijfer stond. Het was namelijk nogal spannend of mijn jongste zou overgaan of niet. En in de eerste blijven zitten, betekende: van school af. En dat wilde ze pertinent niet.
De laatste 7,5 voor geschiedenis zorgde er uiteindelijk voor dat ze met een flink aantal zessen, hier en daar een zeven en een vijf overging.
Bemoeien
We waren na dat jaar tot de conclusie gekomen dat mijn dochter haar schoolwerk geconcentreerder moest benaderen en dat ik me er een beetje minder mee zou moeten bemoeien. Lees: niet meer in Magister kijken. En dat is moeilijk. Je wilt dat het goed gaat met je kind, en die app geeft je het idee dat je er controle over hebt.
Maar ik liet het los. Soms zie ik ‘m tijdens het swipen staan -die blauwe stressfactor- en heb mij vinger er al boven. En dan swipe ik toch door. Er zijn dagen dat ik Magister helemaal vergeet.
‘Heb je al gezien wat ik heb voor Wiskunde?’, appte mijn dochter laatst, licht beledigd.
‘Nee’, antwoord ik in alle eerlijkheid.
‘Ga kijken dan’
Er stond een 6,4. Toen ze thuiskwam kreeg ze van mij sushi -haar lievelings- als lunch.
