Isabelle ging een film uit de jaren negentig kijken met haar puberdochter. Ze keek uit naar een avondje nostalgie. Het pakte heel anders uit.
‘Omg mam, dat is toch gewoon een fokking red flag?’ Dit was de reactie van mijn dochter op de film die we aan het kijken waren: You’ve got mail. Een romantische komedie uit 1998 met Meg Ryan en Tom Hanks. Ik keek haar nietsvermoedend aan. En verloor weer wat respect van mijn eigen dochter. ‘Totaal toxic, dit genre’. Aldus mijn dochter.
De bedoeling was dat we gezellig samen naar filmklassiekers zouden kijken. En daarmee bedoel ik de jaren 80 en 90 romantische-snack-films. Ik noem ze geen guilty pleasures, want er was niks guilty aan. Het was gewoon zwijmelen bij deze films. Ik heb genoten van Richard Gere, Tom Hanks, Tom Cruise, Leonardo diCaprio en Hugh Grant.
Film kijken met de puber
In het kader van blijf je verbinden met je puber, ging ik samen met de 19-jarige mijn romantische snacks van weleer consumeren. Ze kijkt zelf graag naar Friends en Sex and The City, zonder algehele afkeer. Wat kon er misgaan? Bij het uitkiezen van de film begon al wat gemurmel dat mij had moeten doen alarmeren. Titanic vond ze vet lang. En de actie van Rose, er was nog plek voor Leonardo op de deur!, vet egoïstisch. We schakelden over naar The Notebook. Haar commentaar: vet lang. En Ryan Gosling is vet pathetisch.
Ik had het misschien bij de simpele films als Sleepless in Seattle, Notting Hill en Bridget Jones, had ik moeten stoppen. Dit waren mijn troostfilms, mijn nostalgische momenten. Over pathetisch gesproken, deze films trokken mij door heel veel periodes en hartzeer weken heen. We besloten, op mijn aanraden, You’ve got mail te kijken.
Ik legde nog even uit waarom dat inbellen met al die bliepjes en piepjes ging en waarom we überhaupt toen (1998) nog niet konden chatten. Daarna dacht ik: zo, nu kunnen we genieten. Al na vijf minuten begon de verontwaardiging van haar kant.
De puber geeft commentaar
Ze vond het gek dat als je in een relatie zit met een vreemde mailt. Dat was cyber cheating. Dat ze elkaar niet vertelden wie ze echt waren was pure catfishing. En dat ze zo schaamteloos, zodra de verkering de deur uitging achter de computer gingen zitten. Die computer was een traag bakbeest, mijn dochter zou gek worden zijn, riep ze hard.
De grapjes in de film, referenties aan de Godfather, kwamen niet bij mijn puber aan. En het kapsel van Meg Ryan was ook snuivend commentaar waard. Ze wilde Meg niet shamen, maar dat korte haar kon echt niet.
Hoe zit dat?
Maar mijn puber klapte pas echt uit elkaar toen in de film Tom Hanks wist wie Meg Ryan was en zij nog niet wie hij was. Mijn puber was nu goed op dreef. Voor haar was vreemdgaan al not done, maar iemand in het ongewisse laten en dan daar heel ver in gaan, vond ze geen romantiek, maar oplichterij. De vragen rolden uit haar mond. Hoe kan je hem nou vertrouwen? Wat zegt dat over jou? En hem?
Ik had GEEN tekst. Ze had gelijk. In alles. Ik heb haar opgevoed tot een kritische denkend persoon. We hebben veel discussies over ‘foute’ mannen gehad, over hoe je jezelf weerbaar kan maken en hoe je je kunt beschermen tegen manipulatie(s). En dan wil ik doodleuk een film met haar kijken waarvan ik zeg dat-ie heel goed is, maar tegelijk alles ontkracht waar ik haar tegen wil beschermen.
Schaamrood op de wangen
Stil lag ik naast haar op de bank. Ze heeft gelijk. Hoezo is het romantiek als je wekenlang voorgelogen wordt? Ik keek naar mijn jaren 80 en 90 filmlijst en zag meer dubieuze sprookjes opgeslagen. Het positieve aan deze back to the nineties filmavond is dat ik weet dat zij haar mannetje staat. Dat dat wat ik haar heb geleerd niet alleen goed is overgekomen, maar ook is beklijfd. Die filmlijst sla ik nu wel op als guilty pleasures. Want deze films moet je nu eenmaal kijken met een vleugje schaamte.
