In een kort rokje en truitje naar school? Dacht het niet!

'Trek even iets behoorlijks aan'

Jammer voor haar puberdochter, maar Saskia is thuis de dresscode-politie. Te kort en te bloot? Dan moet er wat anders aan. Want hé, ze gaat naar school en niet naar het strand. 

Het is nog ‘s morgens vroeg als mijn veertienjarige dochter in haar jas aan tafel zit. Ze heeft haast, zegt ze, dus vandaar die jas. Als ik vraag of ze toch even wil laten zien wat ze vandaag onder die jas aanheeft, rolt ze met haar ogen en zet haar meest dramatische stem op: ‘Hoezo? Ik moet zo weg, ik heb echt geen tijd meer.’ Ik trap er niet in. De vorige keer dat ze haar jas aan had, sloop ze de deur uit in een kort topje waar haar blote buik onderuit piepte. De jas gaat langzaam uit, en wat ik al had verwacht, ze heeft een crop top off the shoulder-dingetje aan. Leuk, het staat haar goed, maar te kort, te strak en te bloot. Dus helaas, ze moet iets anders aantrekken. Of een hemdje eronder. Beide opties vindt ze be-lach-e-lijk. Hoe kan ik dat nou eisen? Hoezo bepaal ik wat zij aantrekt? En snap ik überhaupt wel iets van mode? Uit protest gaat ze in een dikke wollen trui naar school. Dat het 25 graden is boeit niet.

Mijn dochter heeft een geweldige kledingsmaak. Ze weet als geen ander de beste kledingstukken te scoren, combineert als een baas allerlei printen en kleuren en ziet er elke dag, en soms meerdere keren per dag, want omkleden is standaard onderdeel van haar dagelijkse kledingritueel, ontzettend fashionably uit. Ik daarentegen ben een fashion-victim. Ik heb geen idee van mode of stijl en trek vaak gewoon maar iets uit de kast. In die zin ben ik best jaloers op mijn dochter en vraag ik ook af van wie zij deze mode-genen heeft geërfd, omdat haar vader net zo’n non-modetypetje is als ik. Ze krijgt dus alle vrijheid om zich te kleden zoals ze wil, want talent moet je niet in de kiem smoren, maar aan alle kanten ondersteunen. Juist. Behalve als het te kort, te strak of te bloot is natuurlijk.

Ik verbaas me wel eens over de kleding die meisjes, en jongens!, naar school dragen. Zodra de temperatuur stijgt worden alle laagjes kleding afgepeld tot slechts een klein stukje stof. Nou ben ik echt niet preuts en hoef je mijns inziens echt niet volledig gekleed en bedekt de straat op te gaan, maar als ik die stroom pubers op warme zomerse ochtenden op hun slippers en in korte broeken, rokjes, tanktops en crop topjes zie lopen lijkt het eerder alsof ze naar het strand gaan dan naar school.

Een paar jaar geleden stuurde de rector van de Groen Hart Rijnwoude school een meisje naar huis omdat zij in zijn ogen te schaars gekleed was. Zijn actie kreeg weinig bijval. Want was dit niet ouderwets? Hield deze man er niet een enorme jarenvijftigmoraal op na? En hoezo bemoeide hij zich met wat leerlingen dragen? Pubers zoeken toch de grenzen op? En daar hoort kleding dan toch ook bij? Bovendien kleding valt onder de individuele vrijheid van expressie en dat moet je gewoon lekker laten. Ik snap die rector wel en juich dat tegengeluid op die laat-het-vooral-allemaal-maar-waaien-mentaliteit alleen maar toe. Er is niks mis mee om kinderen te laten weten dat bepaalde dingen gewoon niet kunnen. Iedereen snapt dat je niet in je onderbroek naar school kan gaan, maar als die onderbroek twee zakken heeft, is het ineens een korte broek? Kom op zeg! Pubers moeten net zo goed het begrip dress to the occasion leren begrijpen. Zodat ze weten en snappen dat je je kleding moet aanpassen aan de gelegenheid. Als ze snappen dat je naar het zwembad niet je galajurk aantrekt, dan kunnen ze ook snappen dat school geen strand of camping is.

In Nederland zijn de regels over hoe we ons moeten kleden al lang afgeschaft. Nu geldt min of meer anything goes. Met andere woorden trek lekker aan wat je wilt. Hoewel dat ook niet helemaal opgaat want we maken wel onderscheid tussen kleding die we dragen op ons werk en privé. Op kantoor loop je immers niet met een diep decolleté, op slippers of in hotpants. Niemand die daar vraagtekens bijzet, want we weten, of accepteren, allemaal dat bij een zakelijke omgeving zakelijke kleding past. En we weten ook dat je het op de camping over een heel andere boeg kunt gooien en je afgezakte combat broek met knalgele havaianas kunt aantrekken.

En toch, zo goed als iedereen werk en privé kledingwise kan scheiden, zo lastig is dat blijkbaar als het gaat om school en privé. Want voor pubers loopt dat door elkaar, school en privé. Er is geen onderscheid, het gaat immers om het individu: ik kleed me hoe ik wil dus ik besta. Kledingcode? Kleding-etiquette? Pubers hebben er nog nooit van gehoord. Ze weten niet eens dat er op hun scholen kledingvoorschriften zijn waar ze zich aan moeten houden. Bij ons thuis zijn er ook kledingvoorschriften, weliswaar ongeschreven en opgesteld door mij, maar toch. Op schooldagen gaat alles wat te kort, te strak, of te bloot is weer terug de kast in. Gewoon omdat ik niet wil dat mijn kinderen halfbloot op school rondlopen.

Mijn pubers vinden mijn bemoeizucht maar zo zo. De oudste is sowieso wat behoudender in zijn kleding dus die hoef ik eigenlijk niet terug te fluiten. Het enige wat ik soms check is of zijn kleren wel schoon zijn omdat uit het hoopje kleding dat voor zijn bed ligt en dienst doet als kledingkast het doorgaans lastig is om vast te stellen of iets schoon, vies, of daar tussenin is. Mijn dochter vindt die kledingregels onzin. Ze betoogt dat voor pubers kleding de manier is om te laten zien wie je bent of om een boodschap over te brengen. Met kleren kun je laten zien hoe je je voelt of bij welke puber subcultuur je hoort. Ik probeer haar uit te leggen dat kleding ook effect heeft op anderen. Of het nu een korte rok is, dikke rui, hoodie of een te grote spijkerbroek die van je kont afzakt, dat wat je aanhebt brengt bij de ander iets teweeg. Dat kan afkeer zijn, maar ook opwinding. Ze haalt haar schouders op, whatever.

Zolang mijn dochter die ongeschreven kledingregels min of meer aan haar laars lapt, zit ze vast aan de dresscode-politie, ofwel aan mij. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ze zich over het algemeen beschaafd kleedt, maar er zijn dagen dat ik, als ik haar zie rondlopen, denk: lieve schat, het is een schooldag, geen stranddag. Het is lastig om hier regels over op te stellen omdat het zich allemaal afspeelt in de gevoelssfeer, zowel voor mijn puber als voor mij. Ik wil haar vrij laten om haar kledingkeuzes zelf te maken, maar probeer ook om daar enige richtlijnen in aan te brengen. En dus is er een vuistregel: als ik het te kort, bloot en/of strak vind, dan gaat het uit. Of een hemd eronder. Kinderachtig? Misschien. Maar het is ook alvast een leerzame les voor later. Ze weet nu in ieder geval dat ze niet in bikini top en ultrakort broekje naar haar werk kan gaan.

***

De laatste loodjes voor de zomervakantie…

Tags from the story
, , ,
Geschreven door
More from Saskia Smith

9 hilarische Whatsapp-jes die pubers sturen

Het liefst appen we de hele dag met onze pubers. Omdat ze...
Lees verder